حالا دیگر سقوط میکنم مثل همان قطره ی اشک اویزانکه شوره بست انقدر که دلش شور می زدکه دیگر اویزان نیست چون نیستحالا دیگر سقوط میکنم به عمق دره ای که پیاده ای از بالای ان نمی گذرد تااستخوانهایم را از کوهستان بدزددو با احترام در گورستانی به فراموشی بسپاردحالا دیگر سقوط می کنم با خاطری اسودهاز زخم هایی که دیگر با نیش هیچ زبانی گز گز نمی کنند و استخوان هایی که دیگرپوک نیستند و تیر نمی کشندتا تورا عاصی کنندو تقدس عشق جوانی مان را به لذتِ سردِ چند ناسزا خدشه دار کنیزیبای خمیده اما باشکوه من هر کدام از چروک های پیشانی ات خاطره ی رنج زیبایی را از عظمت زیستنت به من نشان می دهند شاید هیچ کس ندانداماحالا دیگر سقوط میکنم از سرزمین وجود با لبخندی گرم و رضایتی عمیقپیش از انکهاز چشمانت سقوط کنم

عزیز جانمحالا که این روزها مرگ مشت مشت ما را می بلعدو هسته هایمان را بر خاک تف می کندحالا که زندگی چنگالش را محکم تر می فشاردو صدای استخوان هایمان را می شنویمحالا که از همیشه دور تر از من ایستاده ایباورکن عزیز جانمبا ولع بیشتری دوستت دارمو بیشتر حواسم هست که نفس هایم به شماره نیفتندو مرگ را و آن آغوش آخرین و آن مآمن آرام بخش رابیشتر به عقب می رانمآنقدر کهمهلت بیابم و یک بار بیشتر بگویم چقدردوستت دارم

در رمضان متولد شدم و هرسال باز هم متولد می شوم در ماهی که دوستش دارم